ساعت ۱٢:۳٦ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٦/٩/۱٠  

به نام خدا

امشب با برو بچ فامیل رفتیم توفیق اجباری ... یه جورایی هم دیدن این فیلم واسه ما توفیق اجباری بود . فیلم بدی نبود . مثل آتش بس بود با چاشنی طنز بیشتر. باز هم این رضا عطاران گل کاشت مثل قبل (‌منظورم با بازی اش ه !!!)

تو این فیلم هم عطاران مجددا طرفداری خود اش رو از نامجو به معرض نمایش قرار داد و نشون داد که می دونه تو دل جوون ها چی می گذره. باره اول تو سریال ترش و شیرین این قضیه رو نشون داد و این بار با خوندن آهنگ زلف بر باد مده در یه سکانس این مطلب رو تکرار کرد. من پرواز کردم سر اون سکانس( البته اگه باز یه عدده بدشون نیاد !!!!! ‌) و با رضا زمزمه می کردم شعرش رو

 

داش علی


کلمات کلیدی: