ساعت ۱:٥٢ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/۱/۱٦  

                                      به نام او

 

من همونم که هميشه غم و غصه م بي شماره

                                      اونيکه تنها ترين حتي سايه هم نداره

 

اين منم که خوبيام رو کسي هرگز نشناخته

                                  اونکه در راه رفاقت همه هستي شو باخته

 

هر رفيق راهي با من دو- سه روزي همسفر بود

                                ادعاي هر رفاقت واسه من چه زود گذر بود

 

هر کي با  زمزمه عشق دو- سه روزي عاشقم شد

                                     عشق اون باعث زجر همه دقايقم شد

 

                     اونکه  عاشق بود و عمري از جدا شدن مي ترسيد

                    همه هراس و ترس اش به دروغ اش نمي ارزيد

 

 

چه اثر از اين صداقت

    چه ثمر از اين نجابت

                                   

                          وقتي قد سر سوزن به وفا نکرديم عادت !

                                                     

                                                  داش علی


کلمات کلیدی: